Ένα πολύ ενδιαφέρον και νοσταλγικό απόσπασμα διαβάσαμε στο βιβλίο του Κων. Πικρού «Ένα λιμάνι που έφυγε» σχετικά με τους Βατικιώτες.

Ήταν οι επαγγελματίες ψαράδες που πουλούσαν τα ψάρια τους στο Καλαμάκι, γυρίζοντας με το πανέρι και φωνάζοντας «ψαράς, ψάρια!».

Τα «καθαρά» και ακριβά ψάρια, μπαρμπούνια κλπ. τα αγόραζαν εύποροι κάτοικοι που είχαν τις βίλες τους στην περιοχή. 

Οι ψαράδες αυτοί παρέμειναν και απέκτησαν ακίνητες περιουσίες στον όμορφο Δήμο μας.

Το απόσπασμα είναι από τις αναμνήσεις του Κων. Πικρού από την ζωή στον  Ναυτικό Όμιλο Καλαμακίου από το 1950 μέχρι το 1980.

«Με έδρα το Καλαμάκι  ψάρευαν οι επαγγελματίες ψαράδες , οι λεγόμενοι Βατικιώτες, γιατί είχαν σαν τόπο προέλευσης τα Βάτικα (Νεάπολη Λακωνίας). Οι Βατικιώτες είχαν στην αρχή κωπήλατα καϊκάκια, με κάποιο βοηθητικό πανί.

Με αυτά ψάρευαν σε αρκετά μεγάλες αποστάσεις. Έφθαναν με τα κουπιά μέχρι και την Τζιά.  Αργότερα τα καϊκια τους απέκτησαν πετρελαιομηχανές. Στο Καλαμάκι οι Βατικιώτες έδεναν και πουλούσαν ψάρια στο σημείο της ακτής όπου τώρα φθάνει η Λεωφόρος Αμφιθέας. Στην αρχή έδεναν δυτικότερα, αργότερα έδεναν στην μπετονένια πλατφόρμα. 

Τέλος, με τις επιχωματώσεις, τα επαγγελματικά καϊκια άρχισαν και αυτά να απομακρύνονται από την λεωφόρο. Οι σχέσεις μας με τους Βατικιώτες ήταν πάντα άριστες.  Οι άνθρωποι της θάλασσας είναι πάντα ήπιοι και προσηνείς. 

Οι σχέσεις όμως του ΝΟΚ ήταν συχνά προβληματικές, γιατί οι επαγγελματίες πίεζαν για να υφαρπάξουν μόνιμη θέση εμπορίας μέσα στο λιμανάκι. Τελικώς οι επαγγελματίες μονιμοποιήθηκαν στην νέα Μαρίνα Αλίμου, πλάϊ στις θέσεις που εκχωρήθηκαν στον Ν.Ο.Καλαμακίου. 

Τα παλιά χρόνια, χρησιμοποιούσαν το λιμανάκι του ΝΟΚ μόνο σαν λιμένα καταφυγής, σε περίπτωση μεγάλης κακοκαιρίας».

Ελισάβετ Μιτσού