Οι Άνθρωποι του Αλίμου

Η Αλιμιώτισσα ηθοποιός Βίβιαν Κοντομάρη μιλάει στο Αlimos Online

Η Αλιμιώτισσα ηθοποιός Βίβιαν Κοντομάρη μιλάει στο Αlimos Online

Συναντήσαμε την Αλιμιώτισσα ηθοποιό Βίβιαν Κοντομάρη και μας μίλησε για τα πρώτα της βήματα στην ηθοποιία ως μέλος της θεατρικής ομάδας του Δήμου Αλίμου,  τη σειρά «Το Σόι σου» αλλά και τον Άλιμο που αγαπά.

Γίνατε γνωστή από τη σειρά το Σόι σου, ως Μπέλα Χαμπέα.  Έχετε όμορφες αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο;

Το «Σόι σου» ήταν μια από τις πιο ευτυχείς συγκυρίες στην τηλεόραση για μένα και ο ρόλος της Μπέλας πράγματι αγαπημένος. Έχω τις πιο όμορφες αναμνήσεις από τους ανθρώπους που συνεργάστηκα! Όχι μόνο από τους εξαιρετικούς συναδέλφους μου, αλλά από όλους τους υπέροχους ανθρώπους που δούλευαν γι αυτή τη σειρά! Αυτά τα πέντε χρόνια μαζί τους, είχαν και θα έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση; Που αισθάνεστε πιο όμορφα;

 Αυτό που θα περίμενε κανείς ως απάντηση από έναν ηθοποιό, θα ήταν οπωσδήποτε το θέατρο και ίσως αυτό να ήταν το «σωστό». Αν υπήρχε «σωστό» και «λάθος». Ωστόσο πλέον έχω αντιληφθεί ότι το καθοριστικό είναι οι συνεργασίες και εκεί εστιάζω. Οι καλές συνεργασίες είναι αυτές που με κάνουν να αισθάνομαι όμορφα, στο όποιο μέσον έκφρασης.

Θέλατε πάντα να γίνετε ηθοποιός; Ήταν παιδικό όνειρο;

Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, να παίζω, να χορεύω, να τραγουδάω όπως τόσα παιδιά άλλωστε. Σίγουρα υπήρχε μέσα μου έντονα η ανάγκη έκφρασης, όμως δεν νομίζω πως ήταν απόλυτα συνειδητή. Στην παιδική μου τουλάχιστον ηλικία δεν μπορώ να πω πως ονειρευόμουν να γίνω ηθοποιός.

Αν δεν ήσασταν ηθοποιός, ποιο άλλο επάγγελμα θα σας άρεσε να ακολουθήσετε;

Προσωπικά αυτό που με ενδιαφέρει είναι το συναίσθημα και η έκφρασή του. Οπότε εάν δεν ήμουν ηθοποιός, θα μου άρεσε να ασχοληθώ με την μουσική, με τον χορό ή και με την ψυχοθεραπεία. Επίσης έχω καλή επαφή με τα παιδιά και θα μου άρεσε να ασχοληθώ με τα παιδιά, σε ένα πιο καλλιτεχνικό πλαίσιο.

Πως ξεκινήσατε;

 Ήμουν στις αρχές του Γυμνασίου, όταν γράφτηκα στη θεατρική ομάδα του Δήμου μας. Ήταν η πρώτη πιο στενή επαφή μου με την «υποκριτική τέχνη». Υπεύθυνη και δασκάλα μας ήταν τότε η Βαρβάρα Δούκα. Είχαμε ανεβάσει στο θεατράκι «Μαίρη Αρώνη» τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. Εκεί, πρώτη φορά άρχισα να συνειδητοποιώ, πως το θέατρο είναι ένα ομαδικό παιχνίδι πολύ σοβαρό και πως για να το ευχαριστηθείς, πρέπει να είσαι τόσο ελεύθερος όσο και πειθαρχημένος!

Ποια συμβουλή θα δίνατε σε κάποια κοπέλα που θέλει να ακολουθήσει το επάγγελμα της ηθοποιού;

Να μην απογοητεύεται με τις «αποτυχίες» και να μην εκστασιάζεται με τις «επιτυχίες»! Να έχει υπομονή, επιμονή, να αγαπάει τη δουλειά της αλλά να μην καθορίζεται από αυτή. Ιδανικά χρήσιμο θα ήταν να είχε και μια εναλλακτική εργασία για παν ενδεχόμενο. Δυστυχώς γεγονός είναι ότι υπάρχουν εξαιρετικοί ηθοποιοί που παραμένουν άνεργοι κλεισμένοι στο σπίτι τους ή που δεν δουλεύουν σε χίλιες δύο άλλες δουλειές…

Είναι δύσκολος χώρος για μια γυναίκα;

Είναι για όλους! Είναι όμως τόσο δύσκολος νομίζω, όσο και πολλοί άλλοι επαγγελματικοί χώροι. Ωστόσο για μια μητέρα ή για έναν μόνο γονιό, είναι οπωσδήποτε πιο δύσκολο.

Ποια ήταν η πιο συγκλονιστική/αξέχαστη στιγμή της καριέρας σας;

Η δουλειά μας είναι κάτι σαν «συμπυκνωμένες ζωές». Όχι μόνο των ρόλων αλλά κυρίως δικές μας. Κάθε θίασος, κάθε συνεργασία μοιάζει σαν μια οικογένεια, που γίνεσαι μέλος της για λίγο, για μια μικρή ζωή. Με τα όμορφα και τα άσχημα. Μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω την πιο συγκλονιστική στιγμή. Θυμάμαι τον εαυτό μου να πλημμυρίζω χαρά, όταν έμαθα πως πέρασα στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Θυμάμαι την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά απ το νταούλι όταν πάτησα την ορχήστρα της Επιδαύρου! Θυμάμαι να βρέχει καταρρακτωδώς στο κατάμεστο «Θέατρο Δάσους» και να μη φεύγει κανένας από τους θεατές παρά να ανοίγουν τις ομπρέλες τους και να χειροκροτούν! Θυμάμαι να παίζουμε σε κάποια ξεχασμένα χωριά όπου οι κάτοικοι δεν είχαν ξαναδεί θεατρική παράσταση και κάποιοι ηλικιωμένοι να μιλούν και να απαντούν στους ήρωες από το κάθισμά τους! Θυμάμαι να βιώνουμε γάμους, χωρισμούς, γέννες και θανάτους αγκαλιασμένοι ως οικογένεια, τηλεοπτική ή θεατρική. Τέτοιες στιγμές ξεχωρίζω.

Ποια είναι τα άμεσα σχέδια σας;

Ετοιμάζεται μια θεατρική δουλειά, που όμως δεν έχει επίσημα ανακοινωθεί ακόμα και γι αυτό το λόγο δεν μπορώ να πω πολλά. Είναι ένα έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, με εξαιρετικό σκηνοθέτη και εκλεκτό θίασο. Θα ανέβει στη σκηνή του «Θεάτρου 104» στο Γκάζι, λίγο πριν το Πάσχα.

Μιλήστε μας λίγο για τον Άλιμο.  Τι σας αρέσει στην πόλη μας, και τι δεν σας αρέσει.

 Ήρθα στον Άλιμο στην ηλικία των 3 ετών. Εδώ έτρεχα στις γειτονιές, εδώ έμαθα ποδήλατο, εδώ πήγα σχολείο. Γνώρισα σπίτια, ανθρώπους, έκανα φιλίες ζωής. Εδώ είδα κήπους, μύρισα λουλούδια, κρύφτηκα στις αυλές, περπάτησα στη θάλασσα, ανέβηκα τόσες φορές στον ουρανό σφιχτά χωμένη στην αγκαλιά του μπαμπά μου, καθώς καθόμασταν στη «ρόδα» του θρυλικού Ροντέο στο Λούνα-Παρκ. Εδώ μεγάλωσα και εδώ ζω ακόμη. Αν θα έπρεπε να διακρίνω κάτι, θα μιλούσα για τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Καθαρές γειτονιές, καθαροί δρόμοι, καθαροί χαρούμενοι άνθρωποι! Είναι προνόμιο να ζούμε εδώ και θεωρώ ότι από τον Δήμο γίνεται πολύ σοβαρή δουλειά σε πολλούς τομείς. Κάτι στο οποίο θα ήθελα να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση θα ήταν ίσως η διευκόλυνση της πρόσβασης των ηλικιωμένων και ΑΜΕΑ στις όμορφες πλατείες μας και σε άλλους υπαίθριους χώρους, ώστε να μπορούν να βιώνουν το ίδιο άνετα με όλους μας και αυτοί, τον Άλιμο.

 

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού