Τον Κο Γιώργο τον βλέπαμε πάντα όταν πηγαίναμε τα πρωινά  βόλτα στην Μαρίνα του Καλαμακίου, να κάθεται σκυμμένος πάνω στα δίχτυα του και να τα  ξεμπερδεύει. Συνήθως δίπλα του ήταν ένα όμορφο κανελί σκυλί. Καιρό τώρα μας είχε κινήσει την περιέργεια να μάθουμε την ιστορία του. 

Μία μέρα δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε και του ζητήσαμε να μας την πει.

 «Έχω γεννηθεί  το 1952 στο Παλ. Φάληρο.  Το 1970  μετακομίζουμε οικογενειακώς στο Καλαμάκι . Η οικογένεια μου ήταν αρκετά καλά οικονομικά και  πήγα σχολείο στην Λεόντειο και στου Χατζηκωνσταντίνου. Στην Λεόντειο  έμεινα μόνο ένα χρόνο, γιατί ήμουν πάντα ελεύθερο πνεύμα και το συγκεκριμένο σχολείο δεν «μου ταίριαζε» (γελάει).  Μετά το σχολείο άρχισα να δουλεύω σε μία εταιρεία πετρελαίου στην Αθήνα, και εκεί γνώρισα μία μεξικάνα την οποία ερωτεύτηκα.  Οι γονείς μου αντέδρασαν στον γάμο μου μαζί της και εγώ, ως ελεύθερο πνεύμα, πήρα την μεξικάνα και φύγαμε για το Μεξικό.  Εκεί γεννήθηκε και ο γιός μας, ο οποίος είναι σήμερα 33 χρονών.  Στο Μεξικό έκανα διάφορα επαγγέλματα.  Άνοιξα  καφετέρια, δούλεψα ως ταξιτζής και άλλα πολλά.  Το 2008 αρρώστησε σοβαρά ο πατέρας μου και επέστρεψα στην Ελλάδα για να τον δω. Ήξερα ότι θα πεθάνει. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου αποφάσισα ότι η Ελλάδα μου είχε  λείψει πολύ, και αποφάσισα να μην επιστρέψω στο Μεξικό. Ευτυχώς το σπίτι μου στο Καλαμάκι το είχα διατηρήσει και έτσι εγκαταστάθηκα πάλι μόνιμα εδώ».

Τώρα πως βγάζετε τα ‘προς το ζην’ ;

Τα βγάζω  από το ψάρεμα. Όταν ο καιρός το επιτρέπει, πάμε με την βάρκα κάποιου φίλου  για ψάρεμα και επιστρέφοντας πουλάμε τα ψάρια που έχουμε πιάσει.

Τι ώρα ξεκινάτε και τι ώρα έρχονται οι Καλαμακιώτες για να αγοράσουν τα ψάρια;

Ξεκινάμε γύρω  στις 4:30 το πρωί και επιστρέφουμε κατά  στις 8:30.   Ο κόσμος έρχεται εδώ στην Μαρίνα γύρω στις 8:30 με 9:00 για να αγοράσει φρέσκο ψάρι όπως μπαρμπούνια, κουτσομούρες κλπ.

Βγαίνει το μεροκάματο;

Με το ζόρι. Εξαρτάται πολύ από τον καιρό. Την εβδομάδα που είχε έντονη κακοκαιρία είχαμε πάει στο ύψος του Μπάτη και είχαμε απλώσει τα δίχτυα και όταν έπιασε η φουρτούνα φοβηθήκαμε και φύγαμε χωρίς να προλάβουμε να τα μαζέψουμε. ΄Όταν πήγαμε να τα μαζέψουμε την άλλη μέρα, είδαμε ότι τα ψάρια είχαν σαπίσει (επειδή ήταν εγκλωβισμένα) και τα δίχτυα είχαν γεμίσει από την σαβούρα που είχε κατεβάσει το ρέμα της Πικροδάφνης.  Αυτά καθαρίζω τώρα.

Πόσες βάρκες είσαστε εδώ που ψαρεύετε; Και που πηγαίνετε συνήθως;

Τρείς βάρκες είμαστε. Συνήθως πάμε Πειραιά, Γλυφάδα , δεν απομακρυνόμαστε πολύ.

Το σκυλάκι δικό σας είναι;  Πως το λέτε;
Αυτή είναι η Μαρίνα.  Τριγυρνάει εδώ και την έχω υιοθετήσει.  Της φέρνω φαγητό από το σπίτι.

Αφήσαμε τον Κο Γιώργο να ξεμπλέκει τα δίχτυα του και δεν μπορέσαμε να μην σκεφτούμε πόσο πραγματικά ‘ελεύθερο πνεύμα’  είναι!

Ρεπορτάζ- Φωτογραφίες: Ελισάβετ Μιτσού