To Kαλαμάκι ήταν ένα μοναδικό και προνομιακό προάστιο των Αθηνών.

Είχαμε ένα υπέροχο τοπίο μοναδικού κάλλους από το Έδεμ έως τον Άγιο Κοσμά, το οποίο έχει αλλάξει.  

Ούτε καλημέρα δεν λένε πια οι γείτονες, γιατί δεν γνωρίζονται πλέον μεταξύ τους.

Η αστυφιλία ξεκίνησε στη δεκαετία του 1960.  Οι πολυκατοικίες άρχισαν να χτίζονται από το 1970. Καταστράφηκαν όλα τα παλαιά σπίτια με τη λεγόμενη αντιπαροχή. Όσοι παλαιοί κάτοικοι ζουν ακόμα σε μονοκατοικίες αισθάνονται εγκλωβισμένοι μεταξύ των πολυκατοικιών. 

Τότε το Καλαμάκι ήταν θέρετρο με πολλές αγροικίες. Ζούσαμε δίπλα στη θάλασσα με τα χρυσή αμμουδιά.

Τα παιδιά έπαιζαν ελεύθερα και ακίνδυνα στους χωμάτινους δρόμους και στις αλάνες, οι δε πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών ήτανε πάντοτε ανοιχτά μέρα και νύχτα. 

Η δε μυρωδιά τόσο της θάλασσας, όσο και των λουλουδιών πάντοτε ξεχώριζε και την αισθανόσουν.

Όσοι έζησαν τότε, αναπολούν σήμερα την ομορφιά της θάλασσας και της γης που ήταν σε απόσταση αναπνοής από την Αθήνα. Τα δε ηλιοβασιλέματα τα έβλεπαν από παντού, χωρίς να παρεμβάλλονται τα σημερινά μεγαθήρια και χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθείς στην παραλία για να δεις αυτό που έχασες.

Ίσως το τραγούδι των Χιώρη-Μαίρης Λίντα «Ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις …» να είναι τώρα πολύ επίκαιρο.

«Καλαμακιώτικες Αναμνήσεις από το παρελθόν» (Ρ. Παπαμανώλη)