Μία ασπρόμαυρη φωτογραφία του 1953,  με τη φθορά του χρόνου πάνω της, αποτύπωσε μία στιγμή χαράς μιάς ανέμελης παρέας σε ένα ξεχωριστό χώρο, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

 

Αφού το αεροπλάνο της ΤΑΕ είχε προσγειωθεί και κατέβηκαν οι επιβάτες, κάποιοι εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο μαζί με συγγενείς τους στάθηκαν μπροστά  για να φωτογραφηθούν. Χωρίς να έχουν αφιχθεί από ταξίδι! Όλοι χαμογελαστοί!

 

Με το ανοιξιάτικο αεράκι να φυσά ανακατεύοντας τα μαλλιά τους! Νέοι άνθρωποι όλοι με όνειρα πολλά σε μία ζωή που θα τους ταξιδέψει σε άγνωστους προορισμούς. Και όλη η αθωότητα στα  λευκά σοσονάκια που φορούσε η νεαρή κοπέλα . Εκείνα τα χρόνια οι εργαζόμενοι στο αεροδρόμιο καλούσαν συγγενείς ή φίλους για να δουν τα αεροπλάνα σαν κάτι πρωτόγνωρο και εντυπωσιακό που ήταν. Αλλά και τα κορίτσια της περιοχής που αγαπούσαν τις βόλτες  έφταναν με τα πόδια μέχρι εκεί για να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους.

 

Ντακότες ήταν τα 18 πρώτα αεροπλάνα της ΤΑΕ. Με το χαρακτηριστικό SX γραμμένο δίπλα, σημείο ελληνικότητας .Με χωρητικότητα 28 επιβατών . Όλα έκαναν πτήσεις στο εσωτερικό, εκτός από ένα κατά πολύ μεγαλύτερο που ταξίδευε στο εξωτερικό.

Με την ανυπέρβλητη γιά τους επιβάτες θέα στις προσγειώσεις και απογειώσεις τους.

Στη θάλασσα του Σαρωνικού με το εκκλησάκι του Αγίου Κοσμά, λευκό περιστέρι πάνω στο ακρωτήρι και τις υπέροχες ακρογιαλιές από τη μία πλευρά και στον Υμηττό από την άλλη. Μέσα στα χρόνια ο αριθμός των ταξιδιωτών γινόταν όλο και μεγαλύτερος.

Αλλά και ο στόλος των αεροσκαφών πολλαπλασιαζόταν. Οι πτήσεις γίνονταν όλο και πιό συχνές με αποκορύφωμα τους καλοκαιρινούς μήνες. Ετσι το αεροδρόμιο επεκτάθηκε και χωρίστηκε σε δυτικό και ανατολικό.

 

Και από το ''goodbye '' όλη η γοητεία των αεροπλάνων, άλλα σε αναμονή και άλλα με επιβάτες που ανέβαιναν ή κατέβαιναν την σκάλα του αεροπλάνου.

Αναχωρήσεις και αφίξεις.

Με την αίθουσα που βρισκόταν ο κυλιόμενος διάδρομος, με τις βαλίτσες 'πρός παραλαβήν ' από τους αφιχθέντες επιβάτες, παιχνίδι χαράς για μένα όταν με ανέβαζε ο πατέρας μου!

Ισόγειο ήταν το κτήριο του αεροδρομίου με επτά κολώνες μπροστά και με την  επιγραφή ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΑΕΡΟΛΙΜΗΝ ΑΘΗΝΩΝ επάνω στην πρόσοψη.

Δίπλα του βρισκόταν το Αστυνομικό Τμήμα Ελληνικού. Στο πλάι υπήρχαν μικροί οικίσκοι στην σειρά όπου διέμεναν οι αστυφύλακες που είχαν έρθει από την επαρχία και εργάζονταν στο Αστυνομικό Τμήμα.

Εκείνοι ήταν που φύτεψαν μικρούς ευκαλύπτους στον παραλιακό δρόμο και στις άκρες του αεροδρομίου που τώρα έχουν φτάσει τα είκοσι πέντε μέτρα ύψος.

Φιλίες δημιουργήθηκαν τότε ανάμεσα σε κάποιους από αυτούς που κράτησαν μιά ζωή, ανάμεσα τους πέντε φίλοι που παντρεύτηκαν πέντε φίλες που έμεναν κοντά  στο αεροδρόμιο.

 

Όταν συνέβαιναν ξεχωριστά πολιτικά γεγονότα  κόσμος συνέρρεε για να υποδεχθεί με χειροκροτήματα και επευφημίες το σημαντικό πρόσωπο που έφθανε στην πατρίδα.

Κάποτε και εμείς, μέσα στο πλήθος , ένα τσούρμο παιδάκια  από το κοντινότερο δημοτικό σχολείο, πήγαμε για να υποδεχθούμε τον Σπύρο Άγκνιου, ανεμίζοντας τις ελληνικές σημαιούλες που κρατούσαμε.

 

Πολλές ελληνικές ταινίες, που γυρίστηκαν από το 1957 και μετά, έχουν σε πλάνα τους, σκηνές γυρισμένες στο αεροδρόμιο.

Αλλά και φωτογραφίες υπάρχουν με τους ηθοποιούς φωτογραφημένους μπροστά στο αεροπλάνο όταν έφευγαν ή επέστρεφαν από το ταξίδι τους . Όλοι χαμογελαστοί!

Έξω από το Αστυνομικό Τμήμα υπήρχε και ένα περίπτερο, το μοναδικό στην περιοχή.  Του κυρίου Γιάννη και της κυρίας Ευαγγελίας. Κτιστό ήταν όπως κτιστή ήταν και η στάση λεωφορείων έξω στην παραλιακή λεωφόρο.

Μέσα στα χρόνια πολλά άλλαξαν.

Ανθρωποι έφυγαν, αεροπλάνα παροπλίστηκαν για να αντικατασταθούν από καινούρια.

 

Τον Μάρτη του 2001 το αεροδρόμιο έκλεισε.

Μόλις άκουσα τον γνώριμο για χρόνια ήχο που έκανε τα τζάμια των σπιτιών να τρίζουν και κάποιες φορές να σπάνε, πετάχτηκα έξω και ίσα που πρόλαβα να δώ το τελευταίο γαλανόλευκο αεροπλάνο να πετά όπως έμαθα από τις ειδήσεις, γιά την Θεσσαλονίκη.

Έχοντας τον ίδιο προορισμό όπως και στη πρώτη πτήση το 1957, όταν η ΤΑΕ αγοράστηκε από τον Αριστοτέλη Ωνάση και  μετονομάστηκε  σε Ολυμπιακή.

 

Σήμερα όλα κατεδαφίστηκαν γιά να δημιουργηθεί μία νέα πόλη...

Μόνο οι ευκάλυπτοι υπάρχουν στην παραλιακή λεωφόρο με τα ασημοπράσινα φύλλα τους να θροίζουν χαιρετώντας τον χρόνο που περνά...