Πραγματοποιήθηκε σήμερα, η εκδήλωση-μνημόσυνο για τον Εθνάρχη Ελευθέριο Βενιζέλο.

Η εκδήλωση που γίνεται κάθε χρόνο, οργανώνεται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Κρητών Αλίμου «Ο Καζαντζάκης» και γίνεται στο χώρο της προτομής του στην είσοδο της πόλης μας (Δωδεκανήσου και Λ. Βουλιαγμένης).

Την τελετή τίμησαν με την παρουσία τους, ο επικεφαλής της Αντιπολίτευσης κ. Ορφανός, Αντιδήμαρχοι, Δημοτικοί Σύμβουλοι, Πρόεδροι τοπικών Συλλόγων και Φορέων, αντιπροσωπείες Κρητικών Σωματείων άλλων Δήμων και πλήθος κόσμου.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε: Επιμνημόσυνη δέηση, κατάθεση στεφάνων, χαιρετισμός της Προέδρου του Συλλόγου Κλέας Μανωλαράκη, χαιρετισμός της Αντιδημάρχου Αναστασίας Σιμητροπούλου εκ μέρους του Δημάρχου Ανδρέα Κονδύλη, ομιλία του Στρατηγού ε.α. Σταύρου Φωτάκη, Ριζίτικο τραγούδι από την Ομάδα Ριζίτικου Τραγουδιού «ΑΙΓΑΓΡΟΣ», χορός από ομάδα νέων του Συλλόγου και τέλος, Κρητικό κέρασμα.

Μετά την Επιμνημόσυνη Δέηση, έγινε κατάθεση στεφάνων και συνεχίστηκε με το χαιρετισμό της Προέδρου του Συλλόγου, κ. Κλέας Μανωλαράκη, η οποία αναφέρθηκε στη σημασία του έργου και των λόγων του Εθνάρχη, στην αντανάκλασή τους στη σημερινή εποχή. Η Αντιδήμαρχος κα Σιμητροπούλου Αναστασία- εκ μέρους του Δημάρχου Αλίμου κ. Ανδρέα Κονδύλη, εστίασε στον Εθνικό Θρήνο που ακολούθησε το θάνατο του Ελ. Βενιζέλο και είπε:

«Αγαπημένοι Κρήτες,

Μάρτης κι εφέτος, αρχές της Άνοιξης, κι όσοι δεν θέλουμε να ξεχνάμε, θυμόμαστε και τιμούμε, με αφορμή την ημέρα θανάτου του, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που υπήρξε από τους σημαντικότερους πολιτικούς αυτού του τόπου.
Φωτεινό παράδειγμα, προσωπικότητα παγκόσμιας κλίμακας, γιατί συνδύαζε την πολιτική δύναμη με τον στοχασμό. Άνθρωπος και της θεωρίας και της πράξης, ήξερε να κυβερνά και να στοχάζεται, όπως οι ιδανικοί άρχοντες στην Πλατωνική Πολιτεία. Διπλωματική και πολιτική μεγαλοφυΐα, αριστοτέχνης στην πραγματοποίηση του εφικτού.
«Ο πολιτικός ανήρ», έλεγε στην πρώτη δημόσια ομιλία του στην πλατεία Συντάγματος, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1910, «… ο πολιτικός ανήρ οφείλει να έχει ως γνώμονα πάσης πράξεώς του το κοινόν συμφέρον και να υποτάσσει στο κοινό συμφέρον, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, το συμφέρον του κόμματος που ανήκει».
«Ο πολιτικός ανήρ», έλεγε τότε ο Βενιζέλος, «οφείλει να έχει πάντοτε το θάρρος των γνωμών του και ποτέ να μη θυσιάζει τις γνώμες αυτές, για να γίνει αρεστός προς τα πάνω ή προς τα κάτω».
Εκείνη την ημέρα, χιλιάδες άνθρωποι, παρά τη βροχή, όπως αναφέρει η εφημερίδα «Πατρίς», στριμωγμένοι ασφυκτικά σε παράθυρα κι εξώστες, αλλά γεμάτοι ενθουσιασμό, άκουγαν τον ακατάσχετο ρήτορα που με φωνή ελαφρά συριστική, αλλά έντονη και διαυγή, εξέθετε το πολιτικό του πρόγραμμα. Ο Βενιζέλος σαφής, θετικός, χωρίς θεατρικές εξάρσεις, χωρίς φράσεις πομπώδεις, χωρίς καμιά προσπάθεια να ευχαριστήσει ή να κολακέψει τους εκλογείς του και να εκμεταλλευτεί την τυφλή εμπιστοσύνη που του είχε ο λαός, είχε το θάρρος να θέσει τους όρους του. Είχε το θάρρος να εμμείνει στις ιδέες του. Είχε τον ηρωισμό, την αυταπάρνηση και τη φιλοδοξία να δει τον εαυτό του «κατισχύοντα ή συντριβόμενον από της πρώτης στιγμής».
Τρεις σχεδόν μήνες μετά από αυτή την συγκλονιστική ομιλία, στις 28 Νοεμβρίου του 1910, το κόμμα των Φιλελευθέρων κερδίζει τις εκλογές με 307 έδρες επί συνόλου 360, «ωσανεί ο λαός ούτος είχε μίαν κεφαλήν σκεπτομένην και μίαν καρδίαν πάλλουσαν».
Από τότε, επί είκοσι πέντε χρόνια, από το 1910 μέχρι το 1935, η προσωπική διαδρομή του Βενιζέλου είναι εξαιρετικά δύσκολο να διαχωριστεί από τη συνολική πολιτική ζωή της Ελλάδας. Ακόμα και κατά τις περιόδους της απουσίας του, ο Βενιζέλος αποτέλεσε το μόνιμο σημείο αναφοράς ως προς το οποίο προσδιορίζονταν τόσο οι οπαδοί όσο και οι αντίπαλοί του.
Σήμερα ο Ελευθέριος Βενιζέλος απολαμβάνει τη γενική αποδοχή. Ο τάφος του στο Ακρωτήρι είναι τόπος πανελλήνιου προσκυνήματος. Τη θέση, στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας, την είχε επιλέξει ο ίδιος. Η θέα στο σημείο αυτό είναι μαγευτική με τη Χαλέπα και τα Χανιά να διακρίνονται σε κοντινή απόσταση. Εκεί, ας μεταφερθούμε κι εμείς νοερά, γιατί…
«Στο Ακρωτήρι καθ’ αργά ανάβει μια λαμπάδα
για τον Εθνάρχη που ‘κανε μεγάλη την Ελλάδα»!
Σας ευχαριστώ».