Δυσκολεύτηκα πολύ για να γράψω αυτό το κείμενο… Το σκεπτόμουν αρκετές μέρες και το απέφευγα.

Το απέφευγα γιατί τον Λεωνίδα, τον γνωστό σε όλους μας ως Λέων, εγώ θέλω να τον θυμάμαι στην παραλία «του». Ήρεμο, αγνό, ευγενικό, αιώνιο έφηβο, ταγμένο στην δική του φιλοσοφία. Σε μία φιλοσοφία που δεν ταίριαζε με την σημερινή εποχή όπου όλοι τρέχουν και οι αξίες της ζωής έχουν αλλάξει.

Κατέβαινε κάθε πρωί με το ποδήλατό του από τον Άγιο Δημήτριο, όπου έμενε, στην αγαπημένη του παραλία, την «Ακτή του Ήλιου» και περνούσε όλη του την ημέρα εκεί. Την τελευταία φορά, τον Οκτώβριο του 2016, που έφτιαξε το σχέδιό του, την «Ιθάκη» του, με περίμενε έχοντας βάλει «τα καλά» του, ντυμένος στην «πένα». Μπλέϊζερ, μαντηλάκι στο τσεπάκι, παπούτσι δερμάτινο. «Έλα Ελισάβετ – μου είπε –έχω πολλά να σου πω φέτος. Αυτές είναι οι Θερμοπύλες μου, τις οποίες θα κρατάω μέχρι το τέλος»! Λες και το ήξερε… 

Τον περασμένο Απρίλιο αρρώστησε και πριν λίγες ημέρες ήρθε το «τέλος του». Το «τέλος του» σε τούτον ‘δω τον κόσμο, που δεν ταίριαζε πια στην αγνή και καθαρή ψυχή του Λεωνίδα.

Ο Λεωνίδας Κανέλλος άφησε την καριέρα του ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος για να ζήσει το όνειρο της δικής του Ιθάκης. Ξεκίνησε να φτιάχνει το σχέδιο του στην παραλία της «Ακτής του Ήλιου» το 2005 και από τότε, με τη λήξη της καλοκαιρινής περιόδου, όταν σταματούν τα μπάνια για τον περισσότερο κόσμο και οι υπάλληλοι της πλαζ μαζεύουν τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες, τότε ο Λέων άρχιζε να φτιάχνει την Ιθάκη του και την άφηνε στην κοσμοπλημμύρα της παραλίας όταν άρχιζε η καινούργια καλοκαιρινή σεζόν. Όλον τον χειμώνα η παραλία ήταν «δική του». Φρόντιζε το σχέδιο του, τη δημιουργία του, κάθε μέρα στοργικά, διορθώνοντάς το και όταν οι καιρικές συνθήκες ή η θάλασσα χάλαγε το σχήμα του, με υπομονή πάλι και μεράκι, το ξανάφτιαχνε!.

Μου είχε πει:«Είναι το δικό μου μήνυμα προς την ανθρωπότητα και είναι ο δικός μου ήλιος της δικαιοσύνης, της ειρήνης και της αγάπης! Η «πυραμίδα», ο κύκλος και οι ακτίνες  είναι φτιαγμένα από άμμο και  δημιουργούν ένα σύνολο, όπως ακριβώς και η γη, που επάνω της ζούμε όλοι εμείς και ο κάθε ένας, σαν κόκκος της άμμου, συνθέτουμε ένα σύνολο».

Αντίο Λεωνίδα, εγώ θα σε θυμάμαι στην «παραλία σου». Δίπλα στην «Ιθάκη» σου. Με τα μακριά, ξανθά σου μαλλιά, ήρεμο και ευγενικό να οραματίζεσαι έναν καλύτερο κόσμο.

Ελισάβετ Μιτσού