Συναντήσαμε την κυρία Βούλα Τσαμτσούρη-Ανεστοπούλου στο διαμέρισμά της στο Καλαμάκι. Οι παλιοί σίγουρα την θυμούνται. Για όσους όμως δεν γνωρίζουν, αναφέρουμε ότι είναι εκείνη που ίδρυσε τα Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια Τσαμτσούρη.

Τα Εκπαιδευτήρια ξεκίνησαν το 1952 από το Παλαιό Φάληρο. Το 1959 επεκτάθηκαν και λειτούργησαν στο Καλαμάκι και στην συνέχεια έγινε ακόμη μία επέκταση, στη Γλυφάδα. Λειτούργησαν με όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης: Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο και Οικοτροφείο.

Στο Καλαμάκι, αρχικά στεγάστηκε στην Μεταμορφώσεως 4. Μετά από λίγο καιρό μεταφέρθηκε στην Κανάρη 14 στην βίλα Ανδρεάδη, μέχρι το 1983, εποχή που έκλεισαν τα Εκπαιδευτήρια Τσαμτσούρη.

Τα Εκπαιδευτήρια «Τσαμτσούρη-Ανεστοπούλου» έγιναν γνωστά για τον πρωτοποριακό τρόπο εκπαίδευσης «Αγωγή του παιδιού χωρίς τιμωρία»!

Σε μία εποχή που επικρατούσε η άποψη ότι «το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» και οι ξυλιές με τον χάρακα ήταν κάτι συνηθισμένο, η μορφή αυτή της εκπαίδευσης ήταν – όχι μόνο κάτι πρωτοποριακό – αλλά και εντυπωσιακό για όσους το βίωναν.

Είχε καθιερώσει τις «Φιλικές Τετάρτες» όπου κάθε Τετάρτη δεχόταν τους γονείς των παιδιών και προσπαθούσε να τους περάσει τις πρωτοποριακές της ιδέες με τις οποίες τα παιδιά χαλιναγωγούνται μόνο με ειρηνικές μεθόδους και αποδεικνύεται ότι η τιμωρία φέρνει μόνο αντίθετα αποτελέσματα.

«Ο σεβασμός είναι το μεγαλύτερο εργαλείο για μία καλή ανθρώπινη σχέση» μας είπε και μας ανέφερε αρκετά παραδείγματα όπου ο σεβασμός προς το παιδί  δημιουργεί αυτοεκτίμηση και πολιτισμό.

Ένα από τα άπειρα παραδείγματα που μας εξιστόρησε ήταν όταν μία φορά που μπήκε στην τάξη να διδάξει και το πάτωμα ήταν γεμάτο από χαρτιά. Είπε λοιπόν στους μαθητές : «Δεν είναι ωραίο ν’ αρχίσουμε μάθημα με όλα αυτά τα χαρτάκια στο πάτωμα. Όποιος έριξε χαρτάκι να σκύψει να το πάρει». Δεν έσκυψε κανείς!  Οπότε είπε : «Επειδή αισθάνομαι συνυπεύθυνη για ότι συμβαίνει εδώ μέσα, θα τα μαζέψω εγώ τα χαρτάκια και μετά θ’ αρχίσουμε το μάθημά μας». Μόλις έσκυψε να πάρει το πρώτο χαρτάκι, τα παιδιά όλα όρμησαν και μάζεψαν όλα τα χαρτάκια! Σε δευτερόλεπτα η τάξη ήταν πεντακάθαρη.

Μας είπε επίσης ότι « ο φόβος της απειλής, της τιμωρίας, η ενοχή, ο φόβος μήπως χάσει την αγάπη και την προστασία των γονιών, κάνει το παιδί αδύναμο, παραλύει τις σωματικές και τις ψυχικές του δυνάμεις, σκοτίζει το πνεύμα του, του αφαιρεί την αυτοπεποίθησή του.  Συμβαίνει, λοιπόν, το παιδί που έχει την ατυχία να έχει νευρικούς γονείς, γιατί συνήθως αυτοί ξεσπούν στο παιδί τους, να περνά όλη τη μαθητική ζωή του με μειωμένη απόδοση, με κλονισμένο ηθικό, γεμάτο φόβους και αποθαρρύνσεις».  Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν, το σχολείο και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να βοηθήσουν το παιδί. 

Όπως μας είπε η ίδια, στο σχολείο του Φαλήρου φοίτησαν αρκετοί οι οποίοι αργότερα έγιναν γνωστοί πολιτικοί, όπως : ο Στάθης Παναγούλης, ο Νίκος Σηφουνάκης, ο Γιώργος Καρατζαφέρης και αρκετοί άλλοι.

Τη μεγαλύτερη εκτίμησή της όμως και αγάπη, μας εξέφρασε για τον αείμνηστο Αλέκο Παναγούλη, τον οποίο μας περιέγραψε ως υπέροχο Άνθρωπο και αληθινό Πατριώτη. Αυτός είναι και ο λόγος που η κυρία Τσαμτσούρη έχει γράψει και ένα ποίημα αφιερωμένο στον Αλέκο Παναγούλη.

 Τα εκπαιδευτήρια έκλεισαν το 1983, την εποχή που η κυβέρνηση προωθούσε την ιδέα της κατάργησης των ιδιωτικών σχολείων και την προώθηση των δημοσίων.

Μας έκανε εντύπωση η διαύγεια πνεύματος της κυρίας Τσαμτσούρη, παρά το γεγονός ότι  έχει γεννηθεί το 1925 και σήμερα είναι 90 χρονών!  Θυμόταν ακόμη και το ποσόν που πλήρωνε ως ενοίκιο τότε στην βίλα Ανδρεάδη  (60.000 δρχ. τον μήνα).

Ειλικρινά δεν καταλάβαμε πως πέρασαν οι ώρες ακούγοντας την να μιλάει.

Μιλούσε με τέτοια γλύκα και σοφία που δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε. Μας χάρισε τρία βιβλία που έχει γράψει, ένα εκ των οποίων είναι ποιήματα και το οποίο μας αφιέρωσε για το Alimos Online!

Φύγαμε, αφού πρώτα μας απέσπασε την υπόσχεση ότι θα την ξαναεπισκεφτούμε!

«Η τιμωρία είναι το χειρότερο δηλητήριο στην ανατροφή του παιδιού» Αλφ. Άντλερ

Η γλυκύτατη κ. Τσαμτσούρη σήμερα:

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού