Πολλά ήταν τα μαγαζιά που άφησαν εποχή τις δεκαετίες '70 - '90, τότε που ο κόσμος γλεντούσε μέχρι το πρωί.

Τα περισσότερα και τα μεγαλύτερα ήταν στην παραλιακή, στα νότια προάστια. Θα αναφέρουμε ορισμένα από αυτά:
Νεράιδα

Η «Νεράιδα» βρισκόταν στην παραλιακή, στο ύψος του Αλίμου, απέναντι ακριβώς από το Συμμαχικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο.

Τις μεγαλύτερες δόξες της τις γνώρισε στα μέσα του ΄70 φιλοξενώντας στη σκηνή της τη Βίκυ Μοσχολιού με το Γιώργο Κατσαρό. Στις αρχές εκείνης της δεκαετίας πραγματοποίησε στον ίδιο χώρο τις πρώτες εμφανίσεις του και ο Γιάννης Πάριος.

Εκεί μάλιστα μπήκε και τέλος στο έθιμο πλέον, του σπασίματος των πιάτων. Η ιστορία έχει ως εξής: Την περιόδο της δικτατορίας, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος με τη συνοδεία συνεργατών του επισκέφθηκε ένα βράδυ τη Νεράιδα για να διασκεδάσει. Όλο το μαγαζί πάγωσε φυσικά με την παρουσία του και αφού αλλάχθηκε μέχρι και το ρεπερτόριο του προγράμματος και όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι τη στιγμή που κάποιος… θερμόαιμος πελάτης έσπασε ένα πιάτο! Ο δικτάτορας εξοργίστηκε με την παντελή έλλειψη τάξεως και αποχώρησε αμέσως από το μαγαζί. Την επόμενη ημέρα με διάταγμά του το σπάσιμο των πιάτων μπήκε σε απαγόρευση.

Ένα βράδυ μετά όμως επισκέφθηκε τη Νεράιδα ο Αριστοτέλης Ωνάσης και αψηφώντας κάθε διαταγή έκανε τη δική του επανάσταση σπάζοντας αμέριμνος ό,τι πιάτο υπήρχε!

Τη δεκαετία του ΄90 διαχωρίστηκε στη «μικρή» και τη «μεγάλη» Νεράιδα, με την πρώτη να συνεχίζει τη λειτουργία της ως κέντρο διασκέδασης και η δεύτερη να διαμορφώνεται σε club.

Από το 2003 η λεγόμενη «μικρή Νεράιδα» μετετράπηκε σε γνωστό bar restaurant με το όνομα "Kitchen Bar , ενώ ο χώρος της μεγάλης στέγαζε το νυχτερινό κέντρο «Θέα». Το κτίριο έχει πλέον γκρεμιστεί ενόψει της ανάπλασης της Μαρίνας Αλίμου.

Φαντασία

fantasia

Ξεκινώντας, να τονίσουμε ότι η Φαντασία εκείνων των χρόνων δεν έχει καμία σχέση με την «Fantasia» (το πρώην «Show Center») που έγινε αργότερα στο Ελληνικό. Η Φαντασία του 1950 και έπειτα, βρισκόταν στη Λεωφόρο Ποσειδώνος στα όρια μεταξύ Αγ. Κοσμά και Αλίμου από την κάτω μεριά της παραλιακής, δίπλα στη θάλασσα δηλαδή.

Οι αδελφοί του τραγουδιστή Μιχάλη Μενιδιάτη, μαζί με τον ίδιο, ήταν εκείνοι που άνοιξαν τη Φαντασία. Η φήμη του Μενιδιάτη όταν ξεκίνησε την καριέρα του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και κάπως έτσι η οικογένεια Καλογράνη, όπως ήταν το πραγματικό της επώνυμο, αποφάσισε να ανοίξει το δικό της κέντρο.

Εκεί ήταν και το κέντρο όπου σπάστηκαν τα πρώτα πιάτα, μία ενέργεια που έμελλε να γίνει σύμβολο και συνώνυμο της νυχτερινής διασκέδασης. Με τα πιάτα τότε να είναι 100% αληθινά. Πολύ αργότερα, για την ασφάλεια όλων, αντικαταστάθηκαν με τα γνωστά γύψινα «μπουζοκόπιατα».

Στη Φαντασία η εκλεκτή πελατεία ήταν μεγάλη. Αξιοσημείωτη ήταν φυσικά και η επίσκεψη του Στρατάρχη Τίτο, του πρώτου Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας, μαζί με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή κατά το 1974. Λοιποί θαμώνες του ήταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο Τέλυ Σαβάλας και πολλοί άλλοι.

Το κέντρο λειτούργησε μέχρι το 1997. Την άνοιξη του 2010, ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας Γεώργιος Παπανδρέου ξύπνησε ένα πρωί με το όνειρο μίας «ελεύθερης» παραλιακής χωρίς νυχτερινά κέντρα που εμποδίζουν την πρόσβαση στις παραλίες. Το πρώτο και μοναδικό θύμα του ήταν η «Φαντασία».

Εκείνο το πρωινό σε ένα πανηγυρικό κλίμα ανάμεσα σε Υπουργούς, κάμερες και δημοσιογράφους γκρεμίστηκε το κτίριο.

Τα Δειλινά

Ένα όνομα, μία ιστορία. Το συγκεκριμένο κοσμικό κέντρο ονοματοδοτήθηκε από το ομώνυμο τραγούδι της Βίκυς Μοσχολιού σε μουσική του Γιώργου Ζαμπέτα, ένα κομμάτι σταθμός για το ελληνικό πεντάγραμμο και για την καριέρα της τραγουδίστριας.

Τα πρώτα «Δειλινά» βρίσκονταν στα Πατήσια, κοντά στην Πλατεία Κολιάτσου, επί των οδών Κέας & Ταϋγέτου. Το χειμώνα του 1966, η Μοσχολιού μετά από 2,5 χρόνια εμφανίσεων στο πλευρό του Ζαμπέτα αποφάσισε να ακολουθήσει τη δική της ξεχωριστή πορεία. Αποχώρησε από τα«Ξημερώματα» στα οποία εμφανίζονταν τότε μαζί (σ.σ. ακόμη ένα μαγαζί που πήρε το όνομά του από τραγούδι των εν λόγω δύο ατόμων) και στις 5 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου ξεκίνησε στα «Δειλινά» έχοντας μαζί της το μεγάλο σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, Νίκο Ξανθόπουλο.

«Και τα δειλινά, μια φωνή μου ψιθυρίζει, μυστικά, δε θα γυρίσεις πια…»

Στις αρχές του ΄70 τα Δειλινά μετακόμισαν στη Γλυφάδα, στο ύψος των Δικηγορικών, όπου γνώρισαν νέες μεγάλες δόξες με το Στράτο Διονυσίου (ειδικά τη δεκαετία΄80).

Το χρυσό Βαρέλι

«Το Χρυσό Βαρέλι», ήταν στις Τζιτζιφιές, προς την παραλία του Μοσχάτου. Σ’ αυτό ήταν ο συνθέτης Βασίλης Βασιλειάδης και γι’ αυτό λεγόταν ΒΒ. Εκεί τραγουδούσε και η Λίτσα Διαμάντη, στις αρχές της καριέρας της.
Ο Βασιλειάδης ήταν ο πρώτος που έβαλε το αρμόνιο στα τραγούδια της εποχής, κάτι πρωτοποριακό εκείνη την εποχή.

Σ’ αυτό το κέντρο, αργότερα, ήταν ο Βοσκόπουλος, στην αρχή της μεγάλης καριέρας του, και μάλιστα λέγανε ότι κατέβαινε στους ψαράδες και τους βοηθούσε οικονομικά. Ο κόσμος τον αγαπούσε πάρα πολύ στις Τζιτζιφιές.

Άλλα μαγαζιά που άφησαν εποχή στα νότια προάστια ήταν το Mercedes στη Γλυφάδα,

ο Μπίτσουλας στην Γλυφάδα (μεταμεσονύχτια Ντισκοτέκ που άφησε εποχή),

το La Playa και πολλά άλλα.